Μεσημεράκι.

 Η σκόνη κάθεται πάνω στά βιβλία. Γύρω από το τραπέζι, κάτω στο πάτωμα . Στοίβες.  Έπρεπε να το είχα κάνει από καιρό. Ένα ξέφωτο στη μέση και ένα πέρασμα μέχρι τη πόρτα. Αδειάζω το τραπέζι. Το καθαρίζω με τη παλάμη.  Σημάδια , χαράγματα στο ξύλο.  Οι κροτίδες της εφηβείας. “Sunt lacrimae rerum”. Όπως υφαίνονται μαζί. Το ένα με το άλλο.  Μια ολόκληρη χώρα . Απο εδώ ως εκεί. Στο ψάθινο καλάθι, ρόδια. Ψηλά με το εξώφυλο κιτρινισμένο ένα παιδικό βιβλίο.Το μελάνι μου χαράζει μονοπάτια ματαίως Είναι που πίστευα πως είμαι από βασιλική γενιά.  Δεν έφυγα ποτέ.