Δέν θα σου πώ

Φεβρουαρίου 28, 2007

Τόν κοίταζε.
Μέ τά μεγάλα καφετιά της μάτια.
Εκείνος ψέλλιζε, χαμήλωνε τό κεφάλι.
Έκατσε δίπλα του, στόν καναπέ.
Έπαιζε μέ τόν αναπτήρα στά δάκτυλά της.
Φορούσε ένα μακρύ ριχτό κολητό μαύρο φόρεμα.
Τού είπε – Δέν θά σού πώ.
Κατάλαβε.
‘Εφυγε τό αίμα από τό σώμα του.
Ανέβηκε σάν ατμός στό δωμάτιο.
Σηκώθηκε.
Τόν πήρε από τό χέρι.
Μέ τό μακρύ της μαύρο φόρεμα.
Τά λευκά της πόδια περπατούσαν
πήγαιναν
Τούς κοίταζε καί ήταν μαζί της μπροστά
πήγαιναν
Ανάμεσα σε δενδροστοιχίες
Στόν διάδρομο γιά τό ανατολικό δωμάτιο
Στό κρεββάτι
Μέ τα γαλάζια σκεπάσματα
Καί τό μπλέ τής νύχτας
Μέ τίς πιό πολλές σκιερές φωτιές
Που είχε δεί ποτέ
Ποτέ
Πόσο κοντά είναι αυτό τό ποτέ!