Δεκέμβριος 5, 2007

p9070027.jpg

Μεσημεράκι.

 Η σκόνη κάθεται πάνω στά βιβλία. Γύρω από το τραπέζι, κάτω στο πάτωμα . Στοίβες.  Έπρεπε να το είχα κάνει από καιρό. Ένα ξέφωτο στη μέση και ένα πέρασμα μέχρι τη πόρτα. Αδειάζω το τραπέζι. Το καθαρίζω με τη παλάμη.  Σημάδια , χαράγματα στο ξύλο.  Οι κροτίδες της εφηβείας. “Sunt lacrimae rerum”. Όπως υφαίνονται μαζί. Το ένα με το άλλο.  Μια ολόκληρη χώρα . Απο εδώ ως εκεί. Στο ψάθινο καλάθι, ρόδια. Ψηλά με το εξώφυλο κιτρινισμένο ένα παιδικό βιβλίο.Το μελάνι μου χαράζει μονοπάτια ματαίως Είναι που πίστευα πως είμαι από βασιλική γενιά.  Δεν έφυγα ποτέ.

Advertisements

8 Σχόλια to “”


  1. ..κάτι σα φάντασμα θολό κι ανέγγιχτο,
    κι όπου περνά σιγά το κάθε αγγίζει..

  2. renata Says:

    Μας έλειψε η γραφή σου, Ποιητή μας! Τόσο αισθαντική…


  3. ενα Φ… για την σκονη…
    ενα Ω… για τον ηχο της κροτιδας…
    ενα Σ… για να γινουν ολα και παλι ηρεμα…


  4. το πιστεύω…

    την καλημέρα μου…

  5. Goudaki Says:

    Πολύ όμορφο και θα συμφωνήσω με την Ελένη!
    Αν χρειαστείτε καθάρισμα σε καμιά βιβλιοθήκη πάλι εδώ είμαι εγώ! Χεχε!

  6. stefy Says:

    Απαπαπα, έχω αλλεργία στη σκόνη. Θα περάσω άλλη φορά χωρίς σκόνες.
    Φιλιά,
    :))

  7. panos Says:

    καλησπερα

    πολυ ωραιο ποστ.

    χαρηκα που βρηκα αυτον τον τοπο


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: