Future Perfect

Και δεν θα σου πω τίποτα.

Οπως έπεφτε η πάχνη πάνω στα φύλλα εκείνο το πρωινό.

Με τα φτερά διπλωμένα στο πλάι και τήν κούπα του καφέ στο τραπέζι.

Ούτε θα αγγίξω  τα μαλλιά σου μέχρι να ξαναθυμηθώ.

Όταν φυσήξει εκείνος ο αέρας που μου φωτίζει τις αισθήσεις 

 θα έχω ξεβγάλει τα χρώματα από το πρόσωπό μου

 με τον  ουρανό  αμετάκλητα να υφαίνεται,

  ανοικτός και συμμέτοχος.

Με τις άκρες των δακτύλων μου θα ακουμπήσω το προσωπό σου και αυτό θα είναι κάτι.

Πάνω στις στάχτες των ματιών  και των ερώτων.